“De vraag is nog steeds dezelfde: wat heeft deze mens nodig?”
Een baby die na één nacht alweer naar huis mag. Een bewoner in het zorgcentrum die vooral een fijne dag wil. Een familie die samen afscheid neemt van een dierbare. Het zijn de verhalen van drie ‘Pantein-collega’s' die dit jaar 25 jaar in dienst zijn: kinderverpleegkundige Nancy van den Besselaar, verpleegkundige Corinne Feenstra en wijkverpleegkundige Rianne van den Hoogen. Met bestuurder Pauline Terwijn spreken ze over hun passie en ervaring in de zorg. De boodschap: ‘Gezondheid in de regio betekent samen verantwoordelijkheid nemen’.
Soms is een fijne dag belangrijker
De vier vrouwen kennen elkaar niet allemaal even goed maar het klikt gelijk. Als je de verhalen naast elkaar legt, hoor je niet alleen hoe de zorg is veranderd maar ook wat hen nog steeds zo betrokken houdt. "Vroeger lag een kind na een blindedarmoperatie soms nog een week in het ziekenhuis, weet Nancy. "Nu gaat zo'n kind vaak de volgende dag alweer naar huis. Ook ouders zijn veel meer onderdeel geworden van de zorg. Zij blijven bij hun kind, leren hier al hoe ze thuis verder kunnen."
Wat iemand zelf nog kan
Ook in de thuiszorg ziet Corinne een groot verschil. "Mensen wonen veel langer thuis. Daardoor is de zorg die we geven intensiever geworden. Tegelijk kijken we veel meer naar wat iemand zelf nog kan, samen met familie of mantelzorgers. We nemen niet alles meer over." Rianne herkent dat beeld vanuit het zorgcentrum. "Bewoners komen tegenwoordig veel later bij ons wonen. Ze hebben vaak een complexere zorgvraag dan vroeger. Daarom richten we ons steeds meer op kwaliteit van leven. Niet alles hoeft behandeld te worden. Soms is een fijne dag belangrijker."
Momenten die je nooit vergeet
Ondanks alle veranderingen blijven sommige momenten je altijd bij. Corinne denkt terug aan de begeleiding van mensen in hun laatste levensfase. "Juist in die periode bouw je een bijzondere band op met een familie. Je begeleidt niet alleen de cliënt, maar ook de mensen eromheen. Dat zijn momenten die je nooit vergeet."
Nancy vertelt over een ernstig ziek meisje dat zij ook thuis begeleidde. "Ze overleed op een moment dat ik erbij was. Haar ouders vertelden later dat ze daar rust uit hadden gehaald. Dat is ontzettend bijzonder. Zulke momenten laten zien waarom je dit werk doet."
Elkaar vinden
Volgens Pauline zit in dat contact ook de grootste verandering. "We zijn steeds minder een organisatie die alleen zorg verleent en steeds meer een organisatie die samenwerkt. Niet alleen tussen ziekenhuis, thuiszorg en zorgcentra, maar ook met huisartsen, gemeenten, welzijnsorganisaties en natuurlijk met familie en mantelzorgers." Rianne ziet dat ook: "Als iemand uit het ziekenhuis naar huis gaat of naar een zorgcentrum verhuist, weten we elkaar veel sneller te vinden dan vroeger. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen deskundigheid wat nodig is."
De menselijke maat
Ook digitalisering en nieuwe technologie veranderen het werk. Dossiers worden slimmer, kunstmatige intelligentie helpt bij diagnoses en medewerkers kunnen meer informatie direct vastleggen. Maar volgens Pauline verandert dat niets aan de kern van het vak: "Technologie moet ervoor zorgen dat zorgprofessionals meer tijd hebben voor mensen”, zegt ze met overtuiging, “uiteindelijk draait goede zorg nog steeds om dezelfde vraag: wat heeft deze mens nodig?" Rianne glimlacht en knikt. In die conclusie vinden de jubilarissen elkaar. "De betrokkenheid blijft het mooiste aan dit vak," zegt Corinne. “Ja, we doen het samen”, zegt Nancy, “zelfs na 25 jaar is Pantein nog steeds als een tweede thuis. Dat gevoel is altijd gebleven".
In deze reeks delen we de komende periode verhalen van collega’s, patiënten, cliënten en samenwerkingspartners. Zij vertellen over hun werk, hun ervaringen en hun ideeën voor de toekomst. Samen voor een gezonde regio!
Bekijk alle jubileumverhalen over 25 jaar Pantein.