Hospice De Oase: al 20 jaar zorg met een lach en een traan
Gemma en Esther over zorgen in de laatste levensfase
Dit jaar bestaat Hospice De Oase in Oss 20 jaar. In het hospice kunnen mensen terecht wanneer zij in hun laatste levensfase niet meer thuis kunnen of willen wonen. De Oase draait op de inzet van vele vrijwilligers, terwijl de medische en verpleegkundige zorg wordt geleverd door Pantein. Samen zorgen zij voor een plek waar rust, comfort en persoonlijke aandacht centraal staan. Volgens Esther van de Ven (verzorgende IG) en Gemma van Hout (verpleegkundige) maakt dat De Oase een bijzondere plek.
Een oase van rust
De Oase heeft zes kamers voor bewoners. Anders dan in een ziekenhuis is er geen hectiek van piepende apparatuur, drukke gangen of steeds wisselende zorgverleners. Bewoners en hun naasten komen terecht in een omgeving waar rust en persoonlijke aandacht centraal staan. Volgens Gemma merken families dat verschil direct wanneer zij binnenkomen. “Zodra mensen over de drempel stappen, voelen ze rust. De sfeer is warm en huiselijk. Dat geeft mensen het gevoel dat ze thuis mogen komen.” Ook voor naasten betekent een verblijf in het hospice vaak verlichting. Veel familieleden hebben thuis al lange tijd intensief voor hun dierbare gezorgd. Esther: “Familieleden zijn vaak op het einde van hun kunnen. Hier blijven ze betrokken, maar ze hoeven niet alles meer alleen te dragen.”
Flexibiliteit en aandacht
In De Oase wordt niet gewerkt volgens een strak schema. Het zorgteam kijkt steeds wat een bewoner op dat moment nodig heeft. “We proberen bewoners eerst te laten landen,” vertelt Esther. “Mensen zijn vaak moe als ze hier komen. We kijken samen wat iemand nodig heeft en bouwen van daaruit een vertrouwensband op.” Dankzij de goede samenwerking tussen de zorgprofessionals, vrijwilligers en betrokken naasten wordt de zorg steeds afgestemd op wat een bewoner op dat moment nodig heeft. Dat is belangrijk, want situaties kunnen van dag tot dag veranderen.
Ruimte voor een lach én een traan
Werken in een hospice wordt vaak in verband gebracht met verdriet en afscheid nemen. Dat hoort er natuurlijk ook bij. Toch zijn er volgens Esther en Gemma ook veel mooie momenten. “Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd”, zegt Esther. Er wordt niet alleen gehuild, maar ook gelachen, herinneringen opgehaald en verhalen gedeeld. Volgens Gemma helpt het om open te praten over ziekte, sterven en afscheid nemen: “Voor veel mensen blijft een hospice iets spannends of onbekends. Maar juist door erover te praten, merk je dat het minder beladen wordt. Het hoort bij het leven. Vaak geeft het juist rust als dingen bespreekbaar worden gemaakt.”
Samen voor een gezonde regio
Benieuwd hoe we in de regio samenwerken aan gezondheid en zelfstandigheid? Bekijk alle verhalen over Samen voor een gezonde regio.